درﻣﺎن واژﯾﻨﯿﺴﻤﻮس

درمان معمولا یک مسیر چند مرحله ای است، نه یک نسخه فوری. برنامه درمانی بر اساس شدت انقباض، علت درد، وضعیت روانی، کیفیت رابطه، سابقه پزشکی و میزان همکاری زوجین تنظیم می شود.

1. ارزیابی علت درد و انقباض

پزشک ابتدا بررسی می کند که درد فقط به دلیل انقباض عضلات است یا عواملی مثل عفونت، خشکی واژن، زخم، التهاب، اندومتریوز، مشکلات هورمونی، واژینیسموس ثانویه یا اختلالات کف لگن هم وجود دارد. گاهی معاینه کامل در جلسه اول ممکن نیست و پزشک آن را به مراحل بعدی موکول می کند.

2. آموزش بدن و شکستن چرخه ترس و درد

در واژینیسموس، بدن ممکن است قبل از هر تماس، درد را پیش بینی کند و عضلات کف لگن را منقبض کند. این چرخه باعث درد بیشتر و ترس بیشتر می شود. آموزش درست به شما و در صورت لزوم به همسرتان کمک می کند بدانید مشکل «لجبازی»، «بی میلی» یا «ضعف» نیست؛ یک واکنش قابل درمان بدن است.

3. تمرین های کف لگن و ریلکسیشن

در بسیاری از بیماران، هدف فقط تقویت عضلات نیست؛ بلکه یادگیری رها کردن عضلات کف لگن اهمیت بیشتری دارد. تمرین های تنفس، ریلکسیشن، آگاهی از عضلات و در صورت نیاز فیزیوتراپی کف لگن می تواند به کاهش انقباض کمک کند.

4. دیلاتور و حساسیت زدایی تدریجی

دیلاتور واژینال در بعضی بیماران بخشی از درمان است. استفاده از آن باید با آموزش پزشک یا درمانگر انجام شود، نه با فشار و اجبار. معمولا تمرین ها از سایز کوچک و زمان کوتاه شروع می شوند و فقط وقتی بدن آماده باشد، مرحله بعدی انجام می شود. احساس فشار خفیف ممکن است طبیعی باشد، اما درد شدید، خونریزی یا ترس زیاد نشانه توقف و بررسی دوباره است.

5. حمایت روان شناختی و زوج درمانی در صورت نیاز

اگر اضطراب، تجربه دردناک قبلی، ترس از رابطه، تنش زناشویی یا خاطره آسیب زا وجود داشته باشد، درمان روان شناختی یا زوج درمانی می تواند روند درمان را امن تر و موثرتر کند. همراهی همسر باید حمایتی باشد؛ فشار برای رابطه، مقایسه، سرزنش یا عجله معمولا درمان را سخت تر می کند.